طعم کبود جمعه های فـــــراق را درخاطرنگاه داشته است.هنوز هم شعرهامـــــان

کــــی مــی آیــی؟

دائم گل این بســـــتان شاداب نمی مـــاند             دریاب ضیعیفـــان را در وقت تـــــــــوانایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چـــــنانم کرد             کز دست بخواهـــد شد پا یاب شکـیبایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نست             شمشـــــاد خـــــرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توام درمـــــــان در بستـــــر ناکامی              و ای یاد تو هم مونس در گوشۀ تنــهایی

تا شد هــــــزار پاره دل از یک نــــــــگاه تو            دیـدم هــزار چشم ، در آییـــنه کــــاری ام

گر من به شوق دیدنت از خویش میروم            از خـویش می روم که تو با خود بیاری ام

بود و نبود من همه از دست رفته است           باری ، مگـــــر تو دست برآری به یـــاری ام

کــــــــاری به کار غیـــر ندارم که عاقبت            مَـــــــرهَم نهاد نام تو بر زخـــــــمِ کاری ام

تا ساحل قرار تو چون مـــــوج بی قــرار            با رود ، رو به سـوی تو دارم که جـــاری ام

با ناخنـم به سنگ نوشــــــتم : بیا بیا             زان پــــیش تر کــــه پاک شـود یادگاری ام